Zeven meterkasten op één zaterdag in Dommelbergen

Het was een zaterdag eind september, zo’n dag waarop het om negen uur nog miezert en je om twaalf uur ineens je jas uittrekt. Bij ons in de straat in Dommelbergen stonden die ochtend zeven meterkastdeuren tegelijk open. Niet omdat er iets kapot was, maar omdat we het met elkaar hadden afgesproken. Het idee kwam van mij, dus ik kreeg ook het lijstje.

Een vraag in de buurtapp

Het begon met een berichtje van Ria van nummer veertien. Haar aardlekschakelaar was twee keer gesprongen terwijl de wasmachine draaide, en ze vroeg of iemand anders dat ook had. Binnen een uur stonden er elf reacties onder. De één had een groep die het alleen hield zolang de airfryer en de waterkoker niet tegelijk aangingen, de ander wist niet eens waar zijn aardlek zat. Onze huizen zijn rond dezelfde tijd gebouwd, met dezelfde trap, dezelfde meterkast naast de voordeur en, dachten we, dezelfde elektra.

Ik stelde voor om één vakman te vragen die op één dag langs alle huizen gaat. Dat scheelt voorrijden, en je kunt na afloop met elkaar vergelijken. Ik belde Elektricien Oosterhout met de vraag of zoiets kon. Dat kon, op voorwaarde dat iedereen zelf de kast vrijmaakte en er per huis iemand thuis was. Het werden zeven adressen. De rest wilde eerst weleens horen hoe het afliep.

Zelfde huizen, andere meterkasten

Wat me die dag het meest verbaasde, was hoe verschillend zeven gelijke huizen van binnen kunnen zijn. Bij Ria bleek de wasmachine op dezelfde groep te zitten als de vriezer in de garage, met een oude buitenlamp ertussen die bij regen vocht trok. Dat verklaarde het springen bij nat weer meteen. Bij de hoekburen had een vorige eigenaar ooit zelf een groep bijgezet. Netjes weggewerkt, maar met een te dunne draad voor de automaat die erop zat. Dat zie je als leek niet.

Mijn eigen kast viel mee, al moest ik bekennen dat ik nog nooit op de testknop van de aardlek had gedrukt. Dat hoort een paar keer per jaar, kreeg ik te horen, gewoon om te zien of hij nog uitschakelt. Bij nummer twintig deed de aardlek dat niet meteen. Daar is een week later een nieuwe gekomen. Twee huizen hadden nog maar één aardlekschakelaar voor alle groepen, wat betekent dat bij één storing het halve huis in het donker zit.

Koffie op de oprit

Rond half vier zaten we met zijn allen op de oprit bij Ria, met koffie en een schaal appelflappen die iemand in het centrum had gehaald. Iedereen had een kort verslag gekregen van wat er bij hem of haar was gevonden. Bij vier huizen bleef het bij kleine dingen, zoals labels op de groepen en een advies over de plek van de wasdroger. Twee huizen kregen het advies om de groepenkast op termijn te vervangen door een kast met meer aardlekbeveiliging, zoals de NEN 1010 voor nieuwe installaties vraagt. Eén huis, dat van de hoekburen, moest echt snel aangepakt worden.

Wat ik vooral meenam, is dat je niets weet tot iemand kijkt. We wonen hier allemaal al jaren, sommigen al sinds de eerste bewoning, en we gingen er stilletjes van uit dat het wel goed zat omdat het altijd goed had gezeten.

Volgend jaar de overkant

Inmiddels heeft de overkant van de straat gevraagd of ik het voor hen ook wil regelen. Ik heb gezegd dat ze het zelf mogen organiseren, maar dat ik het nummer van Elektricien Oosterhout graag doorgeef. Ria heeft haar buitenlamp intussen laten vervangen en de wasmachine draait weer zonder dat ze met één oog naar de meterkast kijkt. En ik druk nu elk kwartaal op dat knopje. Het staat in mijn agenda, tussen de groene container en de tandarts.